فرزام نامه (farzam-naameh)

تاریخچه امنیت

farzamolfat — Wed, 04 Nov 2009 18:17:13 GMT

{توضیح: این مطلب را خیلی وقت پیش به یک مناسبتی احتمالا" برای ماهنامه گزارش نوشته ام که یادم نیست کدام شماره اش بود! یادم هم نیست قبلا" در وبلاگم گذاشته ام یا نه؟ گشتم پیدا نکردم. احتمالا" نگذاشته ام تا کنون! امروز داشتم لابلای مطالب قدیمی می گشتم احساس کردم زیاد هم بی مناسبت نیست برای امروز...حالا... من باب تذکر...ان شاءاله خیلی هم بی ربط نباشد}

تاريخچه امن بودن

بشريت از ديرباز داراي احساسات گوناگون و زيادي بوده است. احساس تشنگي، احساس گرسندگي، احساس عشق، نفرت، خوشبختي، بدبختي، گرفتاري، و بسياري احساسات ديگر كه بعضاً قابل بيان هم نيستند همگي از جمله احساسات بشري بوده اند. تاريخ شناسان و تمدن شناسان معتقدند هر قدر انسانها پيشرفته تر شدند و در پله هاي تمدن بالاتر رفتند احساسات آنها ناب تر و پيچيده تر شده است. روزگاري مهمترين حس بشر حس گرسنگي بود ولي امروز حسهاي مهمتري جاي اين حس پيش پاافتاده را گرفته اند.

مورخين معتقدند پيشرفته ترين حس بشري از ابتداي پيدايش جوامع تا كنون احساس امنيت بوده است. اين حس آنقدر پيشرفته است كه هنوز شناخت دقيقي از چگونگي عملكرد و مكانيزم آن وجود ندارد و هنوز مشخص نيست چه اتفاقي مي افتد كه يك فرد احساس امنيت مي كند.

مورخ برجسته «رادكولنيكوف» معتقد است اين حس حتي در انسانهاي اوليه هم وجود داشته منتها آن وقتها آنقدر حسهاي بيخود و بي جهت دور و بر بشر را گرفته بود كه بشر فكر نمي كرد چنين حسي هم دارد. اما امروز به لطف پيشرفتهاي صورت گرفته همه نوع حس بشر ارضا شده است لذا نياز به احساس امنيت خودش را به خوبي نشان مي دهد. رادكولنيكوف مي گويد: در طول تاريخ همواره بهترين جامعه آن جامعه اي بوده است كه مردم در آن مجبور شده اند احساس امنيت كنند.

اولين احساس امنيت

يوشكا يوشكوويچ مورخ قديمي روسي اولين بار كه يك نفر احساس امنيت كرد را نقطه عطف تاريخ بشريت مي داند. او در كتاب خود « الامان في التاريخ البيان » اينطور مي نويسد: الاول المره في الاحساس الامان كان في بلاد الاتازوني. او توضيح مي دهد كه لشكريان اتازوني در جريان يك حمله به كمپ مخالفين آنها را چنان كوفتند كه رهبر مخالفين به زبان سرخپوستي گفت: الامان! الامان! كه معني اين اصطلاح سرخپوستي چنين است: اكنون ما همگي چنان احساس امنيتي مي كنيم كه امنيت دارد از چشممان مي زند بيرون.

يوشكوويچ چنين نتيجه مي گيرد: don’t you care what people say

يعني: همواره نظر مردم مهم است پس آنها بايد احساس امنيت كنند حتي اگر خودشان نخواهند.

مزاياي احساس امنيت

در كتب معتبر تاريخي مزاياي بسياري براي اين حس گرانبهاي بشري نقل شده است. گفته شده وقتي مردم چنين حسي داشته باشند يادشان مي رود كه چه حسهاي ديگري هم دارند. و اين خوب است چون ساير احساسات بشري همچين بفهمي نفهمي خيلي هم بشري نيستند. در زبان انگلوساكسوني ضرب المثلي هست كه مي گويد: گرسنه نشده اي كه عاشق شدن يادت برود. يوشكوويچ معقتد است اين ضرب المثل برگردان ضرب المثل قديمي روسي است كه مي گويد: اگر احساس امنيت كني گرسنگي كه يادت مي رود هيچ، كارهاي ديگر هم يادت مي رود. يعني اينقدر اين حس خوب است كه نگو و نپرس.

در مزاياي حس امن بودن مورخ ناشناخته اي به داستاني اشاره مي كند كه در دوران فرمانروايي اقوام مايا بر قاره آمريكاي مركزي و جنوبي اتفاق افتاده است. هر چند اين داستان چندان معتبر نيست.

نقل است كه يكي از حكمرانان مايا كه از پيشرفته ترين اقوام دوران باستان بوده اند، روزي تصميم مي گيرد ببيند رعايايش به چه چيزهايي بيشتر علاقه دارند. او چند نفر را به صورت رندوم انتخاب مي كند (توضيح مورخ: رندوم يعني تصادفي. اين روشي است در علم آمار كه همانطور كه در اين داستان نقل مي شود اقوام مايا به اين روش تسلط داشته اند. لذا از همينجا مشخص مي شود اقوام مزبور خيلي پيشرفته بودند). اين چند نفر تحت يك آزمايش و نظرسنجي روان شناختي قرار مي گيرند (توضيح مجدد مورخ: باز هم مشخص مي شود كه اين اقوام به انواع اصول علمي تسلط داشته اند.)

روش آزمايش بدين قرار بوده است: اين افراد روي تخته چوبهاي بزرگي قرار مي گيرند و تخته چوبها به وسيله طنابهايي از ارتفاعات بلند روي دره هايي كه انتهاي آنها معلوم نبود آويزان مي شوند. به هر كسي در اين آزمايش دو حق انتخاب داده مي شود: يكي بازگرداندن تخته چوب معلق روي زمين سفت، و ديگري ماندن روي آن و دريافت كردن چيزهايي كه ساير احساسات بشري را ارضا مي كنند مثل غذاي خوب، لباس خوب، پول زياد و ] ... [ هاي اعلاء. (توضيح مورخ در مورد سه نقطه: خب اقوام مايا هنوز اصول اخلاقي درست و حسابي كه نداشتند).

نكته جالبي كه از اين تحقيق ميداني استنباط شد چيزي بود كه در كتاب خاطرات آن فرمانرواي مايا به نام «مايو مايايي» آمده است: «براي من جالب بود كه از بين اين همه چيزهاي خوب و دوست داشتني مخصوصاً ]...[ همه افراد بلااستثنا بازگرداندن تخته چوب روي زمين سفت را انتخاب كردند. اين نشان مي دهد كه مردم ما بيش از هر چيزي به امنيت علاقه دارند. خاطرنشان مي كنم من به وجود چنين مردمي مفتخرم. لذا امنيت را براي آنها به ارمغان خواهم آورد.» مي گويند فرمانرواي مزبور كه آخرين فرمانرواي مايا بود كمك شاياني به اعتلاي قوم مايا كرد.

با ذكر اين حكايت تاريخي مبحث تاريخچه امن بودن را به پايان مي بريم. با اين حال معتقديم هنوز هم كه هنوز است مردم به درستي نفهميده اند اين حس چه حس خوبي است و بايد يك طوري اين را به آنها فهماند. واقعاً كه به به!

آبان

farzamolfat — Fri, 30 Oct 2009 07:12:18 GMT

هميشه فكر مي كردم آباني ها آدمهاي خاصي هستند.

نه به خاطر اينكه خودم آباني هستم. چون خيلي زياد اينطور آدمها رو ديدم.

چند روز پيش براي اولين بار فهميدم ظاهراً كوروش هم آباني بوده.

نمي دونم چقدر اعتبار داره اين روايت. اما خب مطمئن تر شدم.

امروز چيز ديگري فهميدم. ظاهراً آقاي احمدي نژاد هم آباني است.

در مورد اينكه آباني ها آدمهاي خاصي هستند هنوز هم مطمئنم.

در مورد اينكه خاص بودن چيز خوبيه يا نه ... ديگه مطمئن نيستم.

(توضيح رياضي: از نقطه نظر آماري واقف هستيم كه خاص بودن يك دوازدهم ملت دنيا چيز غيرممكن است اگر هم باشد بي ارزش است. منظورمان اين است كه در بين اين يك دوازدهم جمعيت تراكم آدمهاي خاص بيشتر است. اين هم يك حرف الابختكي است هيچ مطالعه اي هم روي آن نكرده ايم! اينها را عرض كرديم كه گير الكي ندهيد!!)

در راستاي دور دوم ...

farzamolfat — Thu, 22 Oct 2009 10:04:03 GMT

در راستاي دور دوم انتخابات رياست جمهوري افغانستان توصيه مي كنيم:

- اگر يك روز قصد داشتيد به كسي روز تولدش را تبريك بگوييد اول مطمئن شويد روز تولدش هست.

- اگر تصميم گرفتيد روز زن را به كسي تبريك بگوييد مطمئن شويد او زن است. (البته بدون توسل به روشهاي غيراخلاقي)

- اگر روز مرد را به كسي تبريك گفتيد مطمئن شويد او مرد است. (به روشهاي غير اخلاقي فكر نكنيد. اگز زن نبود فرض كنيد مرد است)

اينها را محض احتياط گفتيم كه از اين به بعد ضايع نشويد. عطف بما سبق نمي شود.

پنج راه فرار موفقیت آمیز از زیر بار مسوولیت

farzamolfat — Mon, 21 Sep 2009 15:49:42 GMT

منتشر شده در شماره ۲۱۱ ماهنامه گزارش

پنج راه فرار موفقیت آمیز از زیر بار مسوولیت

منبع: کتاب راه حلهای مسخره برای آدمهای مسخره

مترجم:کاملا" ناشناس

-----------------

تا حالا دقت کرده اید وقتی تصمیمی می گیرید که عواقب ناگواری دارد تحمل نگاه انتقاد آمیز دیگران چقدر سخت است؟ تا حالا پیش آمده که دلتان بخواهد بزنید مخ اینگونه افراد را بریزید توی دهانشان تا دیگر شما را ملامت نکنند؟ خب این حق شماست. اما به جای اینکه از این روشهای خشونت آمیز استفاده کنید باید بدانید که امروزه دوره منطق و به قولی همان با پنبه سر بریدن است. ما راههایی به شما پیشنهاد می کنیم که هم خیالتان راحت شود هم از شر منتقدان خلاص شوید و هم خون از دماغ کسی نیاید اگر هم آمد گردن شما نیندازند اگر هم انداختند دوباره از همین راهها استفاده کنید و از گردن خود ساقط کنید. شما می توانید این روش را تا ابدالدهر ادامه دهید.

راه اول : انکار کل ماجرا

وقتی گند یک ماجرایی درآمد و همه شروع کردند به غر زدن که تقصیر شماست همیشه اولین راه این است که کلا" همه چیز را از بیخ منکر شوید. در این راستا حتما" به خاطر دارید که وقتی بچه بودید و می زدید با توپ فوتبال چیزی را می شکستید، بقایای شیء شکسته را زیر مبل و صندلی و میز و تخت و اینجور جاها قایم می کردید. این راهی که ما به شما پیشنهاد می دهیم دقیقا" برآمده از همان حس دوران کودکی است. اصلا" هم حس کودکانه ای نیست. بزرگترین آدمها (از نظر هیکل البته) از این شگرد استفاده می کنند و عین خیالشان هم نیست. پس شما هم می توانید این کار را بکنید.

راه دوم: من نبودم

اگر راه اول جواب نداد و بقایای اشیاء شکسته از زیر مبل بیرون آمد و همچنان پیکان غر زدنها به سمت شما بود، این بار بروز واقعه را قبول کنید ولی آن را بیندازید گردن بقیه. ترجیحا" گردن همانها که غر زیادی می زنند. این هم از شگردهایی است که از کودکی در وجود ما هست: من نبودم، این بود. یا: من نبودم، اونا بودن. یا نهایتا" : من نبودم، خودتون بودین.

راه سوم: من که از قبل گفته بودم

اگر دو راه قبلی جواب نداد یعنی اولا" نتوانسته اید ماجرا را لاپوشانی کنید و ثانیا" نتوانسته اید آن را گردن کسی بیندازید. این خیلی بد است. مثل جسدی است که روی دست قاتل مانده. نه مردنش را می شود انکار کرد نه می شود قاتل برایش تراشید. اکنون تنها راه این است که قتل را بیندازیم گردن خود مقتول. شما می توانید ادعا کنید که از قبل پیش بینی کرده بودید و تقصیر خودش بود که اینقدر احمق بود که نفهمید و همان بهتر که مرد. البته این یک مثل است از یک مدل جنایی. خودتان برای موارد دیگر شبیه سازی کنید و از همین روش استفاده کنید.

راه چهارم: کی بود غر زیادی زد؟

واقعا" اگر ازسه راه اول نتیجه نگرفته اید باید بدانید این غرزنندگان دور و بر شما دیگر شورش را درآورده اند. حالا یک اشتباهی شده و شما یک کاری کرده اید. دیگر اینها چه مرگشان است اینقدر گیر داده اند؟ تقصیر شما که نبوده. چیز مهمی هم نبوده. پس معلوم می شود خود اینها یک ریگی به کفششان است. اینجا شما باید اینها را ساکت کنید. نحوه ساکت کردن بستگی به موقعیت شما و امکاناتتان دارد. این قسمت به ما ربطی ندارد و در آن دخالت نمی کنیم. خودتان کمی خلاقیت داشته باشید.

راه پنجم: یک گند بزرگتر بزنید

یعنی شما واقعا" بدبختید. این راهها در اکثر موارد جواب می دهند. اگر شما جواب نگرفتید دیگر از بدشانسی شماست. اما هنوز همه راهها بسته نیست. شنیده اید که می گویند به مرگ بگیرید که به تب راضی شوند؟ کلید نهایی مشکل شما همین است. چنان گند بزرگی به بار بیاورید که آن مشکل قبلی را فراموش کنند. مطمئن باشید از شر پیگیریهای غرزن های سمج خلاص خواهید شد.

اگر از راه حل نهایی نتیجه گرفتید شاید بپرسید حالا با این گند جدید چه کار باید کرد؟ خب طبیعی است. آن را انکار کنید. نشد؟ بیندازید گردن دیگری. باز هم نشد؟ ... همینطور ادامه دهید. باور کنید بالاخره یک روز همه چیز درست می شود.

ايرانوزوئلا يا ونزوايرانا ؟

farzamolfat — Thu, 17 Sep 2009 10:12:18 GMT

بدينوسيله اينجانب اعلام مي كنم قصد دارم به منظور ادامه تحصيل به ونزوئلا سفر كنم. البته يك سري دلايل براي اين كار خودم دارم كه عرض مي كنم اگر شما هم خواستيد تشريف بياوريد با هم برويم:

۱-در ونزوئلا 47 دانشگاه هست كه مدرك آنها مورد تاييد وزارت علوم ماست. در حاليكه در كشور خودمان فكر نمي كنم 30-20 تا بيشتر باشد. پس شانس قبولي بالا مي رود. تازه در ايران يك دانشگاه هم هست كه بعد از 25 سال فعاليت و تربيت ميليونها تحصيل كرده، اموالش را وقف كرده تا درش را گل نگيرند.

۲-آب و هواي ونزوئلا آنطور كه در عكسهاي رييس جمهور محترم و مردمي، برادر چاوز مي بينيم، به مراتب بهتر از آب و هواي وطن خودمان است. و احتمالاً اين شرايط آب و هوايي در دانشگاههاي ونزوئلا هم صدق مي كند. البته نفرماييد كه من مدرك ندارم. چون دارم ولي اين امكان وجود ندارد كه آن عكسها را به عنوان مدرك اينجا درج كنم چون احتمال دارد فيل تر شوم.

۳-از ديگر مزاياي ونزوئلا اين است كه در آنجا مي توانم به شغل فعلي خودم، آن هم در يك كشور دوست و نسبتاً همسايه و برادر، ادامه دهم. چون از اين شركتي كه در آن كار مي كنم يك شعبه هم آنجا هست.

۴-چه اينجا باشم چه آنجا، به ميزان مساوي از ديدار دو نفر كه خيلي به آنها ارادت دارم بهره مند خواهم بود. چون در همه احوال، يا اين يكي در خانه آن يكي است يا آن يكي به خانه اين يكي سر مي زند و كلاً خانه ما و آنها نداريم. يك سفره اي است دور آن جمع مي شويم و نون و پنير و حلوا مي خوريم. فاتحه اي هم مع الصلوات مي فرستيم نثار روح درگذشتگان.

۵-در اينجا كه امكان استفاده از هيچگونه سهميه اي براي امثال ما وجود نداشت شايد در ونزوئلا سهميه اي چيزي براي ما قائل شوند.

۶-پيش بيني مي شود عنقريب يك كشور سهامي عام به نام ايرانوزوئلا يا ونزوايرانا يا يك همچين چيزي پايه گذاري شود. طبيعي است كه در اين كشور آدم بايد زبان ونزوئليايي هم بلد باشد.

حالا اگر قانع شديد وقت تنگ است شتاب كنيد. شتاب...

كله پا

farzamolfat — Wed, 16 Sep 2009 13:14:05 GMT

بعضيها از فرط زياده روي در مصرف محصولات رازي كله پا مي شوند.

بعضيها دور خودشان مي چرخند و مي چرخند تا كله پا شوند.

بعضيها بس كه دور ديگران مي چرخند كله پا مي شوند.

بعضيها در اثر افراط در طرفداري از يك موضوع خاص.

بعضيها از بس با يك موضوع خاص مخالفت مي كنند.

بعضيها هم از شدت موافقت با مخالفان يك موضوع، خودشان را كله پا مي كنند.

بعضي ديگر اينقدر با موافقان يك موضوع مخالفت مي كنند كله پا مي شوند.

بعضيها هم در مخالفت با موافقان يك طرفدار چنان افراط مي كنند كه عاقبت كله پا شوند.

همه اينها مدلهاي مختلفي از كله پا شدن است.

شما كدام را مي پسنديد؟

انتخاب با شماست.

اين را در نظر داشته باشيد كه اصولاً وقتي كله پا شويد همه اينها را برعكس مي بينيد.

اين را هم بدانيد همه چيز نسبي است.

همين كله پا شدن هميشه بد نيست.

مثلاً وقتي يك بار كله پا شده ايد اگر دوباره كله پا شويد اين دفعه درست شده ايد.

باز هم انتخاب با شماست.

كلاً همواره انتخاب با شماست.

رندان مست

farzamolfat — Mon, 31 Aug 2009 12:52:15 GMT

می خواستم پیامکی که از یکی از دوستان بسیار عزیز (مانی) به دستم رسید مبنی بر تبلیغ خرید جدیدترین آلبوم استاد شجریان به بقیه ارسال کنم. دیدم با نفس تحریم پیامک که واقعا" سعی کردم رعایتش کنم در تضاد است.

بهتر دیدم اینجا بنویسم. من هم امروز اگر پیدا کنم قصد دارم این سی دی را بخرم. از شما هم دعوت می کنم در این کار شریک باشید. بايد از كسي كه در كنار مردم ماند و دل مردم را خوش كرد به نوعي قدرداني كنيم.

فقط خواهش مي كنم حتي اگر لينكهاي دانلود را پيدا كرده ايد سي دي اوريجينال را هم تهيه بفرماييد.

با سپاس

از آن به دیر مغانم عزیز می دارند / که آتشی که نمیرد هميشه در دل ماست

لينكها:

لينك اعتماد

لينك ماني

میانه روی

farzamolfat — Mon, 24 Aug 2009 09:55:18 GMT

طرف اینقدر میانه رو بود که به خودش هم لایی زد.

اين يه كاريلماتور بود و به هیچ چیزی هم هیچ ربطی نداشت...

بچه این محلی؟

farzamolfat — Sat, 15 Aug 2009 13:24:46 GMT

یادم هست لاتهای محله ها از اون مدلش که عادت داشتن سر کوچه بایستن و تسبیح و زنجیر بگردونن دور انگشتشون، هر آدم ناشناسی که از محلشون رد می شد مخصوصا" اگه مطمئن بودن که زورشون به اون بیچاره می چربه، یه بهانه ای پیدا می کردن واسه گیر دادن. بهانه ای مثل: بچه این محلی؟

این سوال وقتی پرسیده می شد یعنی در هر حالت کتک رو خوردی. اگه بچه اون محل بودی که طبیعی بود ازت این سوال رو نمی پرسیدن. اگه نبودی به حکم قانون نانوشته و من درآوردی لات محل، حق نداشتی از اون محل رد بشی و رد شدنت یعنی حتما" یه ریگ ناشناخته ای به کفشت هست. اگه جوابت این بود که: نه بچه این محل نیستم، معنیش زبون درازی بود. اگه جواب نمی دادی معنیش دهن کجی بود. اگه می گفتی به تو چه؟ معنیش اعلان جنگ بود. به هر حال وقتی کسی ازت سوال می کرد: بچه این محلی؟ باید آماده دعوا می شدی.

مدتهاست فکر می کردم بساط اینجور لات بازیهای سر کوچه ای جمع شده. زهی خیال باطل. تازه انگار قانونمند هم شده. این روزها آنطور که پیداست هیچکس اهل هیچ محله ای نیست. هیچکس حق عبور از هیچ جا را ندارد. مگر آنکه خودش را آماده کرده باشد که شاید یک نفر از او بپرسد: بچه این محلی؟ و آن وقت باید بداند که بچه آن محل باشد یا نباشد کتک را خورده است و شاید دیگر رنگ آن محله و هیچ محله دیگری را نبیند!

این روزها انگار هیچکس بچه هیچ محله ای در ایران نیست...

توصیه هایی برای مسافران تابستان امسال

farzamolfat — Tue, 04 Aug 2009 18:01:17 GMT

شرط آخر اینکه برای بستن بار روی باربند از روبان استفاده نکنید. ...

نقل از ماهنامه گزارش- شماره ۲۱۰ - بخش طنز

توصیه هایی برای مسافران تابستانی

(توضیح اول: این توصیه ها فقط برای تابستان امسال و کلا" سفرهای امسال کاربرد دارد. لطفا" سالهای بعد نیایید اعتراض بکنید. چون ما هنوز نمی دانیم سالهای آتی چه توصیه هایی به درد شما می خورد)

(توضیح دوم: ما شما را دوست داریم و چون شما را دوست داریم این موارد را به شما می گوییم. البته تعجب می کنیم که چطور شما خودتان این چیزها را نمی دانید؟ ما واقعا" دلمان برای شما می سوزد. فی الواقع خاک بر سرتان...)

سفرهای فراموشی

حتما" شنیده اید که گفته اند: «سفر کردم که از یادم بری دیدم نمیشه». ها؟ شنیده اید؟ واقعا"؟ پس شما هم؟ خب بعدا" که قانون جرایم ماهواره ای تصویب شد به خدمتتان می رسیم. فعلا" این بخش از توصیه های ما برای شماست. شما که به دلایلی دچار شکست عاطفی شده اید و یک جورهایی داغون هستید. سفر رفتن برای فراموشی و تجدید قوا توصیه می شود. منتها باید این نکات را رعایت کنید. وگرنه سفرتان دوزار نمی ارزد:

اولا" باید این را بدانید که دیدن صندوق در سفر خوبیت ندارد. بدیمن است. ممکن است اتفاق بدی برایتان بیفتد. مثل دیدن گربه. اصولا" شنیده اید که می گویند باید گربه را دم صندوق کشت؟ این همان است. از هر صندوقی دوری کنید. کلا" صندوق نبینید. حتی صندوق صدقات. حالا چند وقتی صدقه دادن را هم بیخیال شوید. حداقل امسال که به صندوق آلرژی دارید از این کارها نکنید.

ثانیا" در مورد موضوعات بیخودی مثل مقصد سفر، چی بخوریم، چند شب بمونیم و غیرو (غیره سابق) رای گیری و نظرسنجی نکنید. مهم این است که چند روزی دور هم باشید. سخت نگیرید. یک جایی بروید، یک چیزی بخورید و چند وقتی همانجا بمانید. اصل این است که سفر بروید. بقیه اش اهمیتی ندارد.

ثالثا" این را هم بدانید و من این را به شما بگویم که بهتر است یک نفر در جمع شما تصمیم نهایی را جمعبندی کند. به صلاح نیست هر کسی یک سازی بزند. شیر تو شیر می شود.

رانندگی سالم در سفر

برای اینکه سالم بمانید باید چند شرط را رعایت کنید.

شرط اول رعایت سرعت است. در سفر از سرعت مجاز تخطی نکنید. تند نروید اما زیادی هم کند نروید چون از پشت به شما اصابت می کنند.

شرط دوم دقت در رانندگی است. به پیچهای جاده دقت کنید. اگر جاده پیچید به راست شما هم بپیچید به راست و اگر پیچید به راست این بار هم بپیچید به راست. برعکس نپیچید.

شرط سوم استفاده درست از امکانات است. برای تغییر مسیر حتما" از راهنما استفاده کنید. دستتان را از پنجره بیرون نیاورید و حرکت ندهید. ممکن است برداشت اشتباهی از این کار بشود.

اگر به هر دلیلی مجبور شدید دستتان را از پنجره خارج کنید از اینگونه حرکات پرهیز کنید: دستتان را مشت نکنید، مشتتان را گره نکنید، تک انگشتتان را به کسی نشان ندهید (این قاعده برای تک تک انگشتان صدق می کند)، دو انگشتی به هوا اشاره نکنید، مچ دست را به طرفین نچرخانید، با دست به چیزی اشاره نکنید، حرکات نامعقول و مشکوک و مذبوحانه با دستتان انجام ندهید.

و شرط آخر اینکه برای بستن بار روی باربند از روبان استفاده نکنید. حتما" یک طناب کلفت ببندید حتی اگر بدریخت باشد.

در صورت رعایت این توصیه ها ما فکر می کنیم که سفر خوبی داشته باشید. اما اگر اینطور نشد لطفا" کولی بازی در نیاورید و به ما اعتراض نکنید.